Wizyta Steinmeiera zapowiada nową fazę stosunków między Indonezją a Niemcami

Jakarta (ANTARA) –


Wizyta niemieckiego prezydenta Franka-Waltera Steinmeiera w Dżakarcie 15 czerwca wykraczała daleko poza napięty harmonogram dyplomatyczny w Pałacu Merdeka.

Przybycie Steinmeiera do Dżakarty oznaczało jego czwartą wizytę w Indonezji, podkreślając rosnące znaczenie tego kraju w polityce zagranicznej Niemiec.

W obliczu globalnej niepewności gospodarczej, transformacji energetycznej i zmieniającego się krajobrazu geopolitycznego Indo-Pacyfiku, stosunki między dwoma krajami stały się bardziej strategiczne niż dziesięć lat temu.

Podczas spotkania z prezydentem Prabowo Subianto rozmowy poszły poza handel czy inwestycje, obejmując energię, zmianę klimatu, edukację, kulturę oraz rozwój wykwalifikowanej siły roboczej.

Ta szeroka współpraca podkreśla ewolucję relacji indonezyjsko-niemieckich w kierunku partnerstwa strategicznego w wielu obszarach rozwoju.

Jednym z wyróżnionych tematów rozmów była przyspieszona finalizacja Indonezyjsko-Unijnego Kompleksowego Porozumienia o Partnerstwie Gospodarczym (IEU-CEPA).

Dla Indonezji ta umowa otwiera możliwości większego dostępu do rynków w regionie europejskim.

Jeśli chodzi o Niemcy, największą gospodarkę Unii Europejskiej, umowa ta stanowi kluczowe narzędzie wzmacniające więzi gospodarcze z jednym z najważniejszych krajów w Azji Południowo-Wschodniej.

Rozmowy nad rozszerzeniem handlu i inwestycji odbywają się w szerszym kontekście nasilającej się globalnej konkurencji o inwestycje.

Kraje rozwijające się nie rywalizują już wyłącznie o duże rynki krajowe, lecz także o zapewnienie przewidywalności regulacyjnej, gotowości infrastrukturalnej oraz zdolności do dostarczania siły roboczej dostosowanej do potrzeb nowoczesnego przemysłu.

W konsekwencji jednym z najważniejszych efektów wizyty było osiągnięcie w sferze zatrudnienia, gdzie Indonezja i Niemcy zgodziły się pogłębić współpracę w rozwijaniu wykwalifikowanej siły roboczej, w tym poprzez partnerstwa w pielęgniarstwie i gałęziach przemysłu wysokich technologii.

Podpisanie listu intencyjnego w sprawie Global Skills Partnership w dziedzinie pielęgniarstwa to jeden konkretny krok wynikający ze spotkania obu głów państw.

Z perspektywy Indonezji partnerstwo to nie tylko poszerzanie możliwości zatrudnienia za granicą, lecz także ułatwienie transferu umiejętności i standardów, podniesienie jakości szkoleń siły roboczej oraz wzmocnienie powiązań między edukacją a przemysłem.

Niemiecki system edukacji zawodowej od dawna jest uznawany za wzorzec w skutecznym łączeniu edukacji z rynkiem pracy.

Aby zrozumieć znaczenie wizyty Steinmeiera, trzeba cofnąć się do 2012 roku, gdy kanclerz Angela Merkel i prezydent Susilo Bambang Yudhoyono podpisali Deklarację Dżakarty, kładąc fundament pod bliższe relacje dwustronne.

Dokument ten zapoczątkował kompleksowe partnerstwo Indonezji i Niemiec, które pozostaje odniesieniem do dziś. Składało się z współpracy w dziedzinach gospodarki, edukacji, badań i technologii, zdrowia, przemysłu obronnego oraz kilku innych sektorów, takich jak energetyka, żywność i transport.

Czternaście lat później wiele kwestii omawianych podczas wizyty Steinmeiera nadal tkwi w tym samym układzie ramowym, choć otoczenie strategiczne towarzyszące partnerstwu uległo znaczącej zmianie.

W 2012 roku świat wciąż dochodził do siebie po globalnym kryzysie finansowym. W owym czasie napięcia geopolityczne nie były tak silne jak dziś, podczas gdy obawy związane ze odpornością łańcuchów dostaw, transformacją energetyczną i rywalizacją o zasoby strategiczne dopiero nabierały znaczenia jako priorytety wielu krajów.

Te okoliczności uległy zmianie, gdy konflikty w różnych regionach, fragmentacja globalnego handlu i rosnące zapotrzebowanie na minerały i energię czystą przekształciły sposób, w jaki państwa budują partnerstwa międzynarodowe. W tym kontekście Indonezja i Niemcy coraz częściej znajdują wspólne interesy.

Indonezja posiada zasoby strategiczne niezbędne do globalnej transformacji przemysłowej. Niemcy z kolei mają doświadczenie technologiczne, zdolności przemysłowe i potrzebę rozszerzania sieci partnerstw poza Europę.

Relacje między dwoma krajami ewoluowały poza handel, stając się relacją dotyczącą wzajemnej transformacji gospodarczej.

Jest to widoczne w rosnącej uwadze poświęcanej sektorowi energetycznemu i zielonej gospodarce. Indonezja promuje downstreaming zasobów naturalnych i rozwój energii odnawialnej, podczas gdy Niemcy są krajem z bogatym doświadczeniem w transformacji energetycznej i rozwoju technologii przyjaznych środowisku.

Interesy obu stron opierały się na wspólnej płaszczyźnie: konieczności zbudowania bardziej zrównoważonej gospodarki bez utraty wzrostu.

Jednak największe wyzwanie nie polega na formułowaniu zobowiązań, lecz na etapie ich wdrożenia.

Wiele programów współpracy było przez lata uzgodnianych dyplomatycznie. Niektóre przekształciły się w konkretne projekty, inne postępowały wolniej niż oczekiwano.

Dlatego sukces relacji Indonezja-Niemcy nie będzie zależał od liczby podpisanych memorandów o zrozumieniu ani od liczby punktów porządku obrad ogłoszonych na konferencjach prasowych.

Najważniejsze jest to, czy partnerstwo przełoży się na konkretne korzyści, w tym na wzrost inwestycji, szersze możliwości zatrudnienia, podniesienie jakości siły roboczej i wzmocnienie konkurencyjności przemysłowej w obu krajach.

Wizyta Steinmeiera stanowi także część przygotowań do 75. rocznicy stosunków dyplomatycznych między Indonezją a Niemcami w 2027 roku. Siedem i pół dekady relacji dwustronnych przyniosło liczne zmiany polityczne i gospodarcze, zarówno w Dżakarcie, jak i w Berlinie.

Na przestrzeni lat pozycja Indonezji również się zmieniła. Obecnie jest największą gospodarką w Azji Południowo-Wschodniej z rosnącym wpływem w regionie Indo-Pacyfiku. Te zmiany zmieniły także sposób, w jaki europejskie kraje postrzegają Indonezję, w tym Niemcy.

Wizyta Steinmeiera wpisuje się w szerszy i długoterminowy proces, niż pojedynczy dzień zaangażowania dyplomatycznego. Stosunki Indonezji i Niemiec wchodzą w fazę, w której współpraca napędzana jest nie tylko przez dobrą wolę polityczną, ale także przez coraz silniejsze strategiczne interesy po obu stronach.

Oba kraje podążają w tym kierunku, starając się przetłumaczyć swoje zobowiązania na bardziej konkretne formy współpracy.