Indonezja wraca do Komitetu Dziedzictwa UNESCO po 12 latach

Jakarta (ANTARA) – Indonesia uzyskała miejsce w UNESCO Międzyrządowym Komitecie ds. Zachowania Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO na okres 2026-2030, poinformował minister kultury Fadli Zon.

Zauważył w oświadczeniu w Dżakarcie w piątek, że Indonezja otrzymała 113 głosów państw członkowskich UNESCO, wybrana wraz z Japonią, Filipinami i Kambodżą do Grupy IV komitetu, która reprezentuje region Azji–Pacyfiku.

Zon podkreślił, że wybór ten jest „zarówno wielkim zaszczytem, jak i mandatem” dla Indonezji, co oznacza jej powrót do komitetu po 12 latach nieobecności.

„Światowa społeczność międzynarodowa ponownie powierzyła Indonezji wkład w wysiłki mające na celu ochronę niematerialnych dóbr kultury świata,” powiedział.

Stwierdził, że to osiągnięcie stanowi dowód globalnego zaufania do zdolności Indonezji do współpracy z krajami o podobnych poglądach w promowaniu bardziej zrównoważonych i inkluzywnych ram zarządzania i ochrony dziedzictwa światowego, jednocześnie umacniając wizerunek kraju obdarzonego bogactwem kultury.

Jako członek komitetu Zon dodał, że Indonezja zobowiązana jest do realizacji ośmiu priorytetowych agend, w tym utworzenia centrum doskonałości UNESCO zaprojektowanego jako megalaboratorium dla kultur, wczesnej historii ludzkości i cywilizacji w regionie Azji–Pacyfiku.

Podkreślił rolę Indonezji w integrowaniu platform współpracy, które umożliwiają akademikom, lokalnym społecznościom, praktykom kultury i decydentom zharmonizowanie kroków zmierzających do inkluzywnych i partycypacyjnych inicjatyw ochrony.

Minister wspomniał również o dążeniu do innowacji cyfrowych poprzez rozwój systemów inwentaryzacyjnych, wykorzystanie sztucznej inteligencji oraz zarządzanie danymi oparte na etyce.

W czwartej agendzie Zon podkreślił wysiłki na rzecz wzmocnienia globalnej współpracy poprzez szkolenia, programy stypendialne, wspólne misje i wymianę wiedzy.

Podkreślił gotowość Indonezji do wniesienia wkładu w ochronę dziedzictw kulturowych przed wyginięciem, zwłaszcza tych znajdujących się na Liście pilnego zachowania UNESCO.

W odniesieniu do szóstego priorytetu, wskazał na środki mające uczynić międzynarodową pomoc skuteczniejszą, bardziej responsywną i inkluzywną dla wszystkich państw członkowskich.

Siódma agenda koncentruje się na wzmocnieniu pozycji społeczności, podczas gdy ósma skupia się na zapewnieniu długoterminowej zrównoważoności dziedzictwa kulturowego, formułowaniu polityk dotyczących etyki cyfrowej oraz ochronie kultur przed wpływami zmian klimatu.