Indonezja łączy kryzys odpadów z ruchem na rzecz sprawiedliwości klimatycznej

Jakarta (ANTARA) – Ministerstwo Środowiska podkreśliło, że kompleksowe podejście do krajowego kryzysu odpadów jest kluczem do osiągnięcia sprawiedliwości klimatycznej w Indonezji.

Environment Minister Jumhur Hidayat stated that poor waste management directly contributes to global warming through methane emissions, which threaten ecological stability and public welfare.

„Musimy zapewnić, że wysiłki podejmowane w celu rozwiązania problemu odpadów będą prowadzone dokładnie i całkowicie,” powiedział Hidayat podczas wydarzenia z okazji Światowego Dnia Środowiska pod hasłem „Ruch Zielonej Indonezji: Czas działać na rzecz sprawiedliwości klimatycznej” tutaj w sobotę.

Hidayat zauważył, że Indonezja obecnie generuje do 51 milionów ton odpadów rocznie. Jednak 74 procent odpadów nie jest zarządzanych optymalnie, a większość trafia na składowiska, które wciąż polegają na praktykach otwartego składowania.

The accumulation of unsorted waste has triggered an environmental emergency, as it releases methane gas, which has a warming effect around 30 times greater than carbon dioxide (CO2), thereby exacerbating hydrometeorological disasters in coastal areas where around 60 percent of the human population lives.

Aby wzmocnić zobowiązania prawne w zakresie przeciwdziałania tym skutkom, ministerstwo finalizuje obecnie projekt ustawy o sprawiedliwości klimatycznej, która zapewni kompleksowe ramy dla zarządzania środowiskiem.

The government is mulling over two legal approaches for the proposed regulation, drafting it as a standalone law or incorporating it as a new chapter into Law No. 32 of 2009 on Environmental Protection and Management.

Poprzez proponowaną Ustawę o Sprawiedliwości Klimatycznej rząd planuje również uregulować handel kredytami węglowymi, aby nie był zdominowany przez spekulantów, lecz przynosił największe korzyści społecznościom lokalnym.

„The government’s message is clear, carbon trading must not become a playground for speculators. It must serve as an important instrument for empowering communities,” oświadczył Hidayat.

Ponadto wyjaśnił, że jeśli kredyty węglowe powstaną z obszarów leśnych, ekosystemu namorzynowego lub innych miejsc, gdzie żyją społeczności lokalne, to te społeczności powinny otrzymać największe korzyści z procesu handlu kredytami węglowymi.