Prawa człowieka muszą stać się żywą etyką w każdym środowisku,
Jakarta (ANTARA) – Zastępca ministra ds. praw człowieka Mugiyanto Sipin podkreślił, że szacunek dla godności ludzkiej i praw człowieka musi stanowić fundament rozwoju ku Złotej Indonezji 2045, zapewniając, że sprawiedliwość, ochrona i dobrobyt przyniosą korzyści wszystkim ludziom.
Powiedział to podczas Narodowego Dialogu ku Jednemu Wiekowi Przysięgi Młodzieży, zorganizowanego przez Instytut Swarna Dwipa w Muzeum Przysięgi Młodzieży w sobotę (31 października).
„Prawa człowieka muszą stać się żywą etyką w każdym środowisku,” powiedział Mugiyanto w oświadczeniu wydanym w niedzielę.
Dodał, że szacunek dla praw człowieka nie może być osiągany wyłącznie poprzez regulacje i instytucje, lecz musi być także odzwierciedlony w zachowaniu publicznym, kształtowaniu polityki oraz działaniu państwa.
Podkreślił również znaczenie udziału publicznego w odrzucaniu dyskryminacji, nadzorowaniu wykonywania władzy, dążeniu do sprawiedliwości i domaganiu się odpowiedzialności rządu.
Według niego Indonezja powinna przyczynić się do rozwoju globalnego dyskursu na temat praw człowieka. Jednak zaufanie międzynarodowe musi być zdobywane poprzez mocne idee i odpowiedzialne praktyki w zakresie praw człowieka.
„Światowy punkt odniesienia praw człowieka nie jest tytułem, który sami sobie nadaliśmy. To zaufanie zdobyte wtedy, gdy nasze myślenie zasługuje na odniesienie, a nasze praktyki mogą być zaufane,” powiedział.
Podczas dialogu akademik Frans Magnis-Suseno podkreślił znaczenie sprawiedliwości społecznej i zwalczania korupcji w realizacji ideałów niepodległości.
Ostrzegł, że rozwój straci sens, jeśli dobrobyt nie będzie odczuwany przez wszystkie grupy społeczeństwa.
Dialog, pod hasłem „W kierunku jednego wieku Przysięgi Młodzieży: myślenie, duch i wdrożenie ku Złotej Indonezji”, gościł także Warsito Ellwein z Agenda 45, Ulung Rusman z Stowarzyszenia INTI oraz członek Komisji III Izby Reprezentantów (DPR) Slamet Ariyadi.
Prelegenci podkreślili, że jedność musi być przekształcona w konkretne działania, współpracę oraz zobowiązanie do zaspokajania potrzeb publicznych. Powiedzieli, że wizja Złotej Indonezji nie powinna koncentrować się wyłącznie na postępie gospodarczym, lecz także zapewnić wszystkim sprawiedliwe, dostatnie, inkluzywne i godne życie.
