Rząd Indonezji zaostrza import cukru rafinowanego, aby chronić rolników

Rejencja Bandung, Zachodnia Java (ANTARA) – Indonezja zaostrzy kontrole nad importem rafinowanego cukru i będzie wymagać od importerów rozwijania krajowych plantacji, aby chronić rolników, zreformować przemysł cukrowniczy i osiągnąć samowystarczalność w ciągu dwóch lat — powiedział minister rolnictwa Andi Amran Sulaiman.

Wypowiadając się w dystrykcie Bandung, Zachodnia Jawa, w środę, Amran stwierdził, że importowany rafinowany cukier zalał rynek krajowy poza pojedynczymi wyciekami, obniżając ceny i podkopując środki do życia lokalnych rolników uprawy trzciny cukrowej.

„To, co dzieje się w terenie, to całkowite zalanie rynku rafinowanego cukru. Jeśli nawet wystąpi najmniejszy wyciek, dochodzi do zalania — a rolnicy uprawy trzciny cukrowej ponoszą ogromne straty,” powiedział Amran.

Nadwyżka ta zaszkodziła także spółkom państwowym. PT Perkebunan Nusantara odnotował straty rzędu około Rp600 miliardów, czyli około 33,2 miliona USD, po tym jak cukier rafinowany zastąpił jego produkty na rynku krajowym.

Krajowy producent cukru państwowy PT Sinergi Gula Nusantara odnotował straty w wysokości Rp680 miliardów, czyli około 37,6 miliona USD, w 2025 roku z powodu podobnych presji rynkowych, powiedział szef Agencji Regulacyjnej ds. Przedsiębiorstw Państwowych, Dony Oskaria.

Na poziomie gospodarstwa ceny melasy spadły do około Rp1.000 za litr w marcu 2026 roku z Rp1.900 wcześniej, co niemal o połowę obniżyło wartość.

W East Java rolnicy uprawy trzciny cukrowej zagrozili ogólnonarodowym strajkiem po tym, jak dziesiątki tysięcy ton zebranej cukrowej zostały składowane w magazynach w oczekiwaniu na opóźnione wypłaty w wysokości Rp1,5 biliona, czyli około 82,9 miliona USD, ze strony Danantara obejmującego osiem cykli zbiorów.

Ilość niestrawionego cukru rolników zebranych w magazynach oszacowano na 1,6 miliona ton, co naraża uprawców na straty od 4 bilionów Rp do 7 bilionów Rp, odpowiadające około 221,2 miliona USD do 387,1 miliona USD.

Kryzys marketingowy doprowadził do protestów, w tym demonstracji w Blorze, w środkowej Jawie, gdzie członkowie Indonezyjskiego Stowarzyszenia Rolników Trzciny Cukrowej wyłożyli zebrane trzcin cukrowych przed zakładami przetwórczymi podczas wieców w kwietniu i czerwcu.

Amran powiedział, że rząd będzie ściśle egzekwował Rozporządzenie Ministra Rolnictwa Nr 98/2013, które wymaga od przetworów cukru posiadania plantacji dostarczających co najmniej 20 procent ich potrzeb surowcowych.



Zgodność była ograniczona. Spośród 11 działających w Indonezji producentów rafinowanego cukru, tylko jeden spełnił wymóg od 2014 roku, podczas gdy pozostałe 10 w całości polega na importowanym surowym cukrze bez posiadania plantacji.

Amran powiedział, że wszystkie prywatne firmy cukrowe i importerzy muszą spełnić wymagania dotyczące rozwoju plantacji, aby wzmocnić krajowe zaopatrzenie i zapewnić absorpcję lokalnych zbiorów.

„Wszystkie prywatne firmy działające w przemyśle cukrowniczym zobowiązane są do rozwijania własnych plantacji. To samo dotyczy importerów,” powiedział Amran.

„Nie ma już tolerancji dla tych, którzy opierają się wyłącznie na imporcie bez wkładu w rozwój krajowych plantacji,” dodał.

Polityka ta otrzymała poparcie Komisji VI parlamentu, która nadzoruje handel i przedsiębiorstwa państwowe.

Po wspólnym spotkaniu w kwietniu, w którym uczestniczyli urzędnicy ministerstw rolnictwa, handlu i przemysłu oraz państwowych firm handlowych, ustawodawcy poparli wymóg zobowiązujący importerów cukru rafinowanego do zakładania krajowych plantacji.