Indonezja planuje rozpoczęcie importu rosyjskiej ropy w kwietniu

Dżakarta (ANTARA) – Indonezja ma na celu rozpoczęcie importu ropy naftowej z Rosji już w kwietniu, gdy rząd dąży do dywersyfikacji źródeł energii i ograniczenia zależności od tradycyjnych partnerów w obliczu zakłóceń na rynkach światowych.

„W odniesieniu do ropy naftowej dostawy mogłyby rozpocząć się w tym miesiącu,” powiedział reporterom w Dżakarcie w piątek minister energii i zasobów mineralnych Bahlil Lahadalia.

Wcześniej podkreślał, że Indonezja jest silnie uzależniona od importu, z codziennym deficytem sięgającym blisko miliona baryłek, podczas gdy produkcja krajowa wynosi około 600 000 baryłek dziennie przy zużyciu na poziomie 1,6 miliona.

„Należy zauważyć, że potrzebujemy około 300 milionów baryłek rocznie,” powiedział Lahadalia w Pałacu Merdeka, dodając, że rząd będzie realizował wszystkie możliwości zgodne z interesem narodowym.

Poza ropą Indonezja wszczęła negocjacje w sprawie importu skroplonego gazu ropopochodnego, czyli LPG, z Rosji w ramach szerszych działań mających na celu zabezpieczenie alternatywnych kanałów zaopatrzenia.

Udział importów LPG z Rosji pozostaje przedmiotem dalszych rozmów i może wymagać dwóch do trzech dodatkowych rund negocjacyjnych, zanim umowa zostanie sfinalizowana, powiedział Lahadalia.

Prognozuje się, że zapotrzebowanie Indonezji na LPG osiągnie 10 milionów ton w 2026 roku, podczas gdy krajowa zdolność produkcyjna szacowana jest na zaledwie 1,6 miliona ton, co oznacza, że około 8,4 miliona ton musi być pozyskane z zewnątrz.

Przed wybuchem konfliktu z Iranem pod koniec lutego Indonezja importowała około 70–75 procent LPG z USA, 20 procent z Bliskiego Wschodu, a resztę z innych źródeł, w tym z Australii.

„Gdy obiekty Saudi Aramco zostały trafione pociskami, wywołało to natychmiastowe globalne reperkusje,” powiedział Lahadalia, wskazując na wzmożoną zmienność na rynkach energii.

Dlatego Indonezja zwraca się ku rosyjskiej ropie i LPG jako alternatywnym źródłom dostaw w obliczu ograniczonej dostępności na rynkach światowych i presji cenowej związaną z napięciami geopolitycznymi.

Ta polityka stanowi część szerszej strategii rządu mającej na celu wzmocnienie bezpieczeństwa energetycznego i zapewnienie stabilnych dostaw dla największej gospodarki Azji Południowo-Wschodniej.

„Musi być dywersyfikacja. Jesteśmy optymistyczni, że nasza odporność dostaw ropy naftowej będzie z czasem nadal rosnąć dzięki tym środkom,” powiedział Lahadalia.