Indonezja łączy kryzys odpadów z ruchem na rzecz sprawiedliwości klimatycznej

Jakarta (ANTARA) – Ministerstwo Środowiska podkreśliło, że kompleksowe zajęcie się krajowym kryzysem odpadów jest kluczem do osiągnięcia sprawiedliwości klimatycznej w Indonezji.

Minister ochrony środowiska Jumhur Hidayat oświadczył, że zła gospodarka odpadami bezpośrednio przyczynia się do globalnego ocieplenia poprzez emisje metanu, które zagrażają stabilności ekologicznej i dobrobytowi publicznemu.

„Musimy zapewnić, że wysiłki zmierzające do rozwiązania problemu odpadów będą prowadzone dogłębnie i całkowicie,” powiedział Hidayat podczas wydarzenia z okazji Dnia Ziemi, pod hasłem „Ruch Zielonej Indonezji: Czas działać na rzecz sprawiedliwości klimatycznej” tutaj w sobotę.

Hidayat zauważył, że Indonezja obecnie generuje do 51 milionów ton odpadów rocznie. Jednak 74 procent odpadów nie jest zarządzanych optymalnie, a większość trafia na składowiska, które nadal opierają się na praktykach otwartego składowania.

Nagromadzenie niesortowanych odpadów wywołało stan alarmowy dla środowiska, ponieważ uwalnia metan, gaz o działaniu ocieplającym około 30 razy większym niż dwutlenek węgla (CO2), co pogłębia katastrofy hydrometeorologiczne na obszarach przybrzeżnych, gdzie mieszka około 60 procent ludności.

Aby wzmocnić zobowiązania prawne w zakresie przeciwdziałania tym skutkom, ministerstwo finalizuje obecnie ustawę o sprawiedliwości klimatycznej, która zapewni kompleksowy framework zarządzania środowiskiem.

Rząd rozważa dwa podejścia prawne do proponowanego rozporządzenia: opracowanie go jako samodzielnej ustawy lub włączenie go jako nowego rozdziału do Ustawy nr 32 z 2009 r. o ochronie i gospodarowaniu środowiskiem.

W ramach proponowanej Ustawy o sprawiedliwości klimatycznej rząd planuje również uregulować handel emisjami węglowymi, aby zapewnić, że nie będzie on zdominowany przez spekulantów, lecz przyniesie największy udział korzyści i zysków ekonomicznych lokalnym społecznościom.

„Przesłanie rządu jest jasne: handel emisjami węglowymi nie może stać się placem zabaw dla spekulantów. Musi służyć jako ważne narzędzie wzmacniania społeczności,” oświadczył Hidayat.

Ponadto wyjaśnił, że jeśli kredyty węglowe powstaną z obszaru leśnego, ekosystemu mangrowego lub innych miejsc, w których żyją lokalne społeczności, to te społeczności powinny otrzymać największe korzyści z procesu handlu emisjami węglowymi.