Indonezja: importy rolnicze z USA bez ceł nie zaszkodzą lokalnemu przemysłowi

Jakarta (ANTARA) – Minister Handlu Budi Santoso broni decyzji rządu o wprowadzeniu importów bez ceł na amerykańskie produkty rolnicze, twierdząc, że ten ruch nie zagrozi rodzimym przemysłom.

Podkreślił, że niezbędne towary, w tym soja, pszenica i bawełna, są kluczowymi surowcami, które nie są produkowane lokalnie w wystarczających ilościach.

„Te towary są przede wszystkim wykorzystywane jako surowce przemysłowe” — powiedział Santoso w piątek tutaj, dodając, że USA będące największym źródłem soi w Indonezji i ważnym dostawcą pszenicy, nałożenie barier handlowych będzie jedynie karać krajowy przemysł.

Minister wyjaśnił, że zniesienie ceł to strategiczny ruch mający obniżyć koszty importu i koszty produkcji, co ostatecznie zapewni stabilność cen konsumpcyjnych.

Obniżenie kosztów surowców przekłada się na tańsze towary gotowe. Z kolei wysokie koszty surowców wejściowych nieuchronnie wpływają na wzrost inflacji żywności, zauważył.

Soja i pszenica stanowią podstawę indonezyjskiego sektora spożywczego i napojów, będąc głównymi składnikami narodowych potraw takich jak tofu, tempeh i makaron błyskawiczny.

Polityka ta ma na celu zabezpieczenie stabilnego łańcucha dostaw, stabilizację cen rynkowych oraz wzmocnienie odporności przemysłowej.

Środek ten jest kluczowym elementem Porozumienia Indonezji i Stanów Zjednoczonych w sprawie handlu wzajemnego (ART), które ustanawia zerową stawkę celną dla określonych dóbr rolnych w celu usprawnienia dwustronnych przepływów handlowych.

Koordynujący Minister ds. Gospodarki Airlangga Hartarto dodał, że polityka ta stanowi istotny środek ochronny siły nabywczej gospodarstw domowych, zapobiegając „szokom inflacyjnym” na codziennych produktach spożywczych.

Porozumienie to zostało sformalizowane w Waszyngtonie, D.C., 19 lutego przez prezydenta Prabowo Subianto i prezydenta USA Donalda Trumpa.

Według Sekretarza Gabinetu Teddy’ego Indry Wijayi obaj przywódcy uznali porozumienie za kamień milowy bezpieczeństwa gospodarczego i katalizator „nowej złotej ery” w partnerstwie strategicznym USA-Indonezja.