Dżakarta (ANTARA) – Minister transmigracji Iftitah Sulaiman Suryanagara zaproponował współpracę badawczą z Uniwersytetem Pekińskim w Chinach w celu opracowania nowych centrów wzrostu gospodarczego poza Jawą.
Podkreślił, że Indonezja musi zbudować więcej hubów produkcyjnych i ośrodków aktywności gospodarczej w różnych regionach, aby miejsca pracy, inwestycje i możliwości poprawy dobrobytu nie koncentrowały się na Wyspie Jawa.
„Następny etap transmigracji musi wspierać industrializację poza Jawą,” powiedział Suryanagara w oświadczeniu wydanym tutaj we wtorek.
Powiedział, że chodzi o to, gdzie Indonezja buduje moce produkcyjne, gdzie powstają dobre miejsca pracy, oraz czy ludzie z całego archipelagu mogą uczestniczyć w wzroście kraju.
Suryanagara zaprosił Instytut Współpracy Południe-Południe i Rozwoju (ISSCAD) oraz Uniwersytet Pekiński do zbadania możliwości współpracy badawczo-stosowanej, wspierającej transformację obszarów transmigracyjnych w Indonezji.
Zaproponował praktyczne podejście, mianowicie wybranie jednego lub dwóch obszarów transmigracyjnych jako miejsc do wspólnych badań indonezyjskich i chińskich naukowców i studentów.
Badanie ma obejmować mapowanie potencjału gospodarczego i łańcuchów wartości, identyfikowanie barier inwestycyjnych, zapotrzebowanie na umiejętności pracowników oraz technologię najlepiej dopasowaną do warunków społeczności i regionów.
Oczekuje się, że rezultatem nie będą jedynie publikacje naukowe, lecz praktyczne rekomendacje, z których będą mogły korzystać rząd, firmy i społeczności przy podejmowaniu decyzji rozwojowych.
Suryanagara podkreślił także możliwości rozwoju współpracy w badaniach rolniczych, technologii, rozwoju umiejętności i systemów produkcji żywności w Salor i Wanam w powiecie Merauke, w regionie Papua Południowa.
Dwa te obszary były wcześniej przedmiotem poszukiwań współpracy między partnerami indonezyjskimi i chińskimi.
Według niego rozwój obszarów transmigracyjnych wymaga czegoś więcej niż samo zapewnienie osiedli i gruntów.
Obszary muszą być również powiązane z działalnością przemysłową, inwestycjami, technologią, infrastrukturą, rynkami i potrzebami siły roboczej.
„Region musi odgrywać większą rolę niż tylko dostarczanie surowców. Musi także potrafić wytwarzać wartość dodaną,” powiedział.
