Grupa WhatsApp klasy rodziców (WAG) stała się nieodzownym źródłem dla rodziców, zwłaszcza ekspatriantów, wspierającym sukcesy edukacyjne ich dzieci — choć nadmierne poleganie na niej budzi pytania o wpływ na umiejętności rozwiązywania problemów u dzieci.
Wyobraź sobie scenę: Dziecko wraca ze szkoły i mówi: „Mamo, nie wiem, co mamy przynieść jutro do szkoły.” Kilka pokoleń temu mama byłaby całkowicie zablokowana i prawdopodobnie odpowiedziałaby mniej więcej w następujący sposób: „Zadzwoń do znajomych i zapytaj ich, sprawdź swój dziennik szkolny, zwróć większą uwagę na lekcje, zapytaj nauczyciela jutro.„
Teraz, jednak, to inna gra, i mama częściej wpisze krótką wiadomość na grupie WhatsApp klas rodziców (WAG) w stylu: „Hej, wszyscy. Czy ktoś wie, czego potrzebują dzieci na zajęcia z nauki jutro?” i w ciągu kilku minut otrzyma mnóstwo przydatnych odpowiedzi i wyjaśnień.
Problem solved.
A może nie? Czyj to był problem, w ogóle?
Kiedy grupy WAG klas rodziców stają się nieocenioną pomocą
Grupy WAG klas rodziców mogą być oczywiście niezwykle użyteczne. Umożliwiają członkom przekazywanie bogactwa informacji i porad, a jednym kliknięciem natychmiast przekazują istotne informacje, które inaczej mogłyby zająć wieczność, aby dotrzeć do adresata — jeśli w ogóle dotrą. Na przykład grupy WAG mogą być nieocenione w zakresie przypomnień, wydarzeń, transportu, zgubionych rzeczy, urodzin, zajęć szkolnych i pomocy nowym rodzinom w zaaklimatyzowaniu się.
Co istotniejsze, być może, WAG-i mogą pomóc rozwijać i promować poczucie wspólnoty i przynależności. Są to niezwykle cenne narzędzia dla osób doświadczających życia ekspatriantów po raz pierwszy.
Zatem zalety są jasne i liczne, ale co się dzieje, gdy komunikacja staje się tak natychmiastowa, że dzieci nie muszą już samodzielnie radzić sobie z żadnymi problemami?
Wpływ na umiejętności rozwiązywania problemów przez dzieci
W życiu pojawiają się trudności i są one nieuniknione. Dla dzieci mogą to być różne sytuacje, takie jak: zapomniane zadanie domowe, zgubione kartki do ćwiczeń, niejasne instrukcje, zapomniany strój do zajęć WF lub lunch, czy konflikt z innym dzieckiem.
Dzięki pojawieniu się telefonów komórkowych te różne trudności mogą być rozwiązywane w mgnieniu oka w następujący sposób: pytasz na WAG, ktoś robi kopię i skanuje to, inny rodzic lub dziecko wyjaśnia to, uzgadniane są dostawy/przygotowania, a rodzice drugiego dziecka są bezpośrednio kontaktowani.
Kluczowe pytanie edukacyjne brzmi jednak: co tracą dzieci w zakresie rozwoju swoich umiejętności rozwiązywania problemów, gdy dorośli nieustannie usuwają te drobne trudności?
Drobne problemy to właśnie te sytuacje, w których dzieci ćwiczą umiejętności rozwiązywania problemów i rozwijają odporność. Czasem coś zapominać, gubić się, konieczność prośby o pomoc i nawet doświadczenie drobnych konsekwencji mogą być częścią dorastania.
Kto odpowiada za edukację dziecka?
Tradycyjnie główna odpowiedzialność za formalne wykształcenie dziecka spoczywała na nauczycielach. Niedawno jednak nastąpił zwrot, który sprawia, że rodzice stają się bardziej zaangażowani.
Nie tylko media społecznościowe i technologia zbliżają rodziców do nauczycieli i umożliwiają im bardziej bezpośredni kontakt, lecz także ryzykują zmianę paradygmatu procesu edukacyjnego. Zamiast trójkąta z dzieckiem na szczycie, a rodzicami i nauczycielami na dole, istnieje niebezpieczeństwo, że proces edukacyjny stanie się liniowy — rodzice będą pełnić rolę środkowego bufora między nauczycielami a dziećmi, zamiast pełnić rolę wspierającą.
To przesunięcie oznacza ryzyko, że rodzice staną się menedżerami szkolnego życia dziecka, co doprowadzi do sytuacji, w której dziecko będzie mówić: „Mamo, jakie zadanie domowe mam dzisiaj?” zamiast mieć świadomość odpowiedzi, uzyskując ją bezpośrednio od nauczyciela. Dziecko może zacząć „wyłączać się” na lekcjach, wierząc w myśl: „Mama będzie wiedzieć. Załatwi to za mnie.„
Wtedy czynniki takie jak niezależność, odporność i posiadanie własnej odpowiedzialności mogą się zacierać.
Gdy informacja staje się dezinformacją
A co ze skutecznością i wiarygodnością przekazywanych informacji? Czy możemy polegać na tym, że zawsze będą całkowicie precyzyjne? Na przykład jeden rodzic pisze: „Moja córka powiedziała, że test jest w piątek.” Ktoś odpowiada: „Mój syn powiedział, że w czwartek.” Inny dodaje: „Słyszałem, że został odwołany.”
Po dwudziestu wiadomościach nikt nic nie wie.
Czasem mniej jest więcej, a czasem więcej może tylko zanieczyścić obraz. Plotki i pogłoski mogą szerzyć się jak ogień, a dezinformacja może być przekazywana i powtarzana jak fakt. Relacje dzieci dotyczące wydarzeń również są z natury niepełne. Interpretacja czegoś, co powiedział nauczyciel, przez jednego ucznia może szybko przekształcić się w „co się stało”.
Dlatego w razie wątpliwości rodzice powinni zwracać się bezpośrednio do źródła po wyjaśnienie.
Pętla lęku zwrotnego
Powiedzmy, że uczniowie poproszeni zostali o ukończenie projektu w domu. Początkowa, dobrze intencjonowana gadanina na WAG może szybko przerodzić się w coś wcale nie pomagającego.
Jeden rodzic zapyta: „Czy wszyscy już skończyli projekt?” Następnie inny odpowie, że jego dziecko spędziło nad tym sześć godzin. Ktoś inny nagle wspomni prywatne korepetycje. Kolejny oczywiście opublikuje zdjęcie złożonego, imponującego projektu. Wtedy nagle rodzic, który jeszcze dziesięć minut wcześniej był zrelaksowany, zaczyna się zastanawiać: „Czy robimy wystarczająco?”
W takich sytuacjach, chociaż WAG-y niekoniecznie tworzą lęk rodzicielski i lęk dziecka, mogą go wzmagać. W efekcie prowadzi to do wyścigu z czasem dla każdego rodzica — z dzieckiem na pokładzie — aby stworzyć lepszą pracę niż ktokolwiek inny w grupie. W tworzeniu tego typu niezdrowej rywalizacji, obawa jednej osoby staje się obawą całej grupy.
Nauczanie poprzez przystępne trudności
Co się stanie, jeśli dzieci dorosną w przekonaniu, że ich rodzice zawsze będą tam, by rozwiązywać ich problemy? Jakie szanse będą dla nich, by rozwinąć odporność, krytyczne myślenie i niezależność? Co równie ważne, co się stanie w dniu, gdy Mamy lub Taty nie będzie dla ich dziecka? Co się stanie, gdy rodzice nie będą w stanie rozwiązać problemów swojego dziecka?
Wiedza i rozumienie świata oraz to, jak on działa, będą ograniczone, jeśli nie będą one czasem narażane na zawiłości rozwiązywania problemów. Dzieci potrzebują bezpiecznych okazji do zapominania, nieporozumień, negocjowania, przeprosin, zadawania pytań, doświadczenia konsekwencji i rozwiązywania problemów.
Krótko mówiąc, dzieciństwo powinno zawierać łatwe do opanowania trudności.
Zdrowsza kultura WAG
So, how can we as parents develop a healthier mindset for our children while still being there to nurture, love, and care for them in every way possible?
Niektóre możliwe kierunki działania mogą obejmować następujące:
- Zatrzymaj się przed publikowaniem na WAG. Rozważ takie pytanie: „Czy moje dziecko mogłoby samodzielnie rozwiązać ten problem, gdyby nad nim dłużej pomyślało?”
- Rozróżniaj między ważnymi informacjami a drobnymi wątpliwościami. Czy ty, lub twoje dziecko, naprawdę potrzebujecie tej informacji? Teraz? Czy jesteś pewien? Co by się stało, gdybyś poczekał, aż dziecko zapyta nauczyciela następnego ranka?
- Nie traktuj relacji dzieci jako faktów. Czy mogły źle usłyszeć lub źle zrozumieć?
- Skontaktuj się bezpośrednio ze szkołą w przypadku istotnych obaw;
- Unikaj porównywania obciążeń pracą domową, ocen ani osiągnięć dzieci;
- Nie czuj presji, aby odpowiadać natychmiast;
- Czasem, jako rodzic, musisz pozwolić, by zapomniana książka dziecka została zapomniana. Czasem to dobra lekcja dla twojego dziecka.
I być może najważniejsze: używaj grup WAG klas rodziców, aby wspierać społeczność, i nie używaj ich jako sposobu na zarządzanie każdą sferą życia szkolnego twojego dziecka.