BRIN ujawnia strategie ograniczania rozprzestrzeniania się inwazyjnego sumika ssącego

Jakarta (ANTARA) – Narodowa Agencja ds. Badań i Innowacji Indonezji ujawniła strategie mające ograniczyć rozprzestrzenianie się inwazyjnego sumika o pysku ssącym (Plecostomus), który zakłóca ekosystemy wodne słodkowodne w całym kraju.

W trakcie dyskusji w Dżakarcie w czwartek Triyanto, badacz z Centrum Limnologii i Zasobów Wodnych BRIN, wyjaśnił potrzebę zintegrowanego podejścia łączącego zapobieganie, kontrolę i wykorzystanie.

„Zapobieganie obejmuje ścisły monitoring wprowadzania nowych gatunków oraz edukację publiczną mającą na celu zniechęcenie do wypuszczania obcych gatunków ryb do wód publicznych,” powiedział.

„Środki kontroli obejmują intensywny odłów lub lokalne wyeliminowanie, podczas gdy strategie wykorzystania badają przekształcenie tego gatunku w surowiec do pasz, nawozów lub produktów przemysłowych.”

BRIN przedstawił krótkoterminowe kroki na jeden lub dwa lata, takie jak rutynowy monitoring, identyfikacja siedlisk i masowy odłów, w połączeniu z edukacją publiczną na temat alternatywnych zastosowań dla tej ryby.

Długoterminowe działania (trzy do dziesięciu lat) obejmują odbudowę siedlisk, poprawę jakości wody, ponowne wprowadzanie gatunków rodzimych, zaostrzenie przepisów, dalsze badania i wielostronną współpracę między interesariuszami.

Triyatno ostrzegł, że bez stałej interwencji inwazyjny gatunek, pochodzący z Ameryki Południowej i lokalnie znany jako ryba sapu-sapu, mógłby zagrozić zrównoważeniu indonezyjskich zasobów wodnych śródlądowych.

„To nie tylko kwestia bioróżnorodności, ale również odporności ekosystemów i źródeł utrzymania zależnych od wód słodkich,” powiedział podczas sesji.

Gema Wahyudewantoro, badacz z BRIN‑u, Centrum Biosystematyki i Ewolucji, dodał, że chociaż nie wszystkie gatunki obcze są szkodliwe, każdy z nich ma potencjał stać się inwazyjnym w zależności od warunków środowiskowych.

Podkreślił potrzebę ostrożnych ocen ryzyka przed wprowadzeniem jakichkolwiek nowych gatunków do środowiska Indonezji.

Gema zalecił zaplanowany, okresowy odłów sapu-sapu, identyfikowanie naturalnych drapieżników takich jak marble goby (Oxyeleotris marmorata), oraz zapewnienie zdrowia ryb, aby zapobiec przedostawaniu się patogenów do ekosystemów.

Zaapelował również o kontrolowane systemy akwakultury, aby uniknąć przypadkowych uwolnień.

Zauważył, że kilka gatunków obcych, takich jak karp, tilapia i sumy, mają wartość gospodarczą w Indonezji, co pokazuje, że odpowiednie zarządzanie może zbalansować korzyści z ryzykami ekologicznymi.

Jednak wezwał do odnowienia siedlisk zniszczonych przez działalność sapu-sapu, wzmocnienia nadzoru rządowego i edukacji publicznej, aby zapobiec wypuszczaniu ryb ozdobnych do naturalnych wód.