Jakarta (ANTARA) – Pawilon Indonezyjski na Biennale w Wenecji, mieszczący się w Scuola Internazionale di Grafica Venezia we Włoszech, prezentuje prace siedmiu indonezyjskich artystów pod hasłem „Drukowanie Niewydrukowanego”.
Otwarte dla publiczności od 7 maja 2026 r., pawilon został zainaugurowany przez indonezyjskiego ministra kultury Fadli Zona i prezentuje prace artystów: Agus Suwage, Syahrizal Pahlevi, Nurdian Ichsan, R.E. Hartanto, Theresia Agustina Sitompul, Mariam Sofrina i Rusyan Yasin.
W oświadczeniu otrzymanym z Dżakarty w czwartek Fadli zauważył, że udział Indonezji w Biennale w Wenecji odzwierciedla zaangażowanie państwa w postawienie kultury jako kluczowego filaru rozwoju, dyplomacji i gospodarki, oraz wniesienie wkładu do światowej cywilizacji.
Podkreślił również tożsamość Indonezji jako narodu morskiego, a także miejsce zamieszkania dla ponad 17 000 wysp, 1 340 grup etnicznych i 718 języków regionalnych.
„Ta historyczna głębia daje nam zarówno poczucie odpowiedzialności, jak i inspirację do kontynuowania naszej narracji cywilizacyjnej dla świata” – powiedział.
Poza główną wystawą, Pawilon Indonezyjski ukazuje współpracę między siedmioma starszymi artystami a siedmioma młodymi talentami z Indonezji, które wzięły udział w rezydencji artystyczno-terapeutycznej w Florencji, we Włoszech.
Współpraca ta została zainicjowana przez Negeri Elok Creative Community w ramach programu mentoringu i współtworzenia, a powstałe w ten sposób prace były także prezentowane w Scuola Internazionale di Grafica Venezia.
Wystawa „Drukowanie Niewydrukowanego” w Pawilonie Indonezyjskim potrwa do 22 listopada 2026 roku.
Kurator wystawy Aminudin TH Siregar stwierdził, że temat ten jest sposobem Pawilonu Indonezyjskiego na zaoferowanie odrębnej perspektywy zrozumienia świata i prowadzenia globalnych rozmów.
„Nie odnajduje się go poprzez jedno wysiłek, lecz raczej poprzez połączone podróże, wzajemne wymiany i nakładające się narracje, które istnieją poza granicami uznanych oficjalnych zapisów” – powiedział.
Siregar wyjaśnił, że wystawa wywodzi się z fikcyjnego rękopisu o tytule „Mentjap jang Tiada Bertjap: Plajeran Agoeng”, który służy jako punkt wyjścia narracyjnego dla prac artystów.
Ta narracja, dodał, ma na celu kwestionowanie tego, jak historia jest konstruowana, kto ma władzę nad zapisywaniem wiedzy i czyje doświadczenia pozostają niedokumentowane. Dla tej wystawy artyści stworzyli swoje prace na miejscu w Wenecji po czterotygodniowej rezydencji w Scuola Internazionale di Grafica Venezia.
