Moja-Indonezja.pl

Kuchnia

Kuchnia indonezyjska jest jedną z najżywszych i najbardziej kolorowych na świecie, pełną intensywnych smaków. Jednym z powodów, dla których każde danie jest smaczne, jest mnogość użytych świeżych ziół i przypraw – nie bez powodu nazywano je „wyspami przypraw” w XVI wieku.
Kuchnia indonezyjska często charakteryzuje się złożonym smakiem, uzyskanym z określonych składników i mieszanek przypraw bumbu. Dania indonezyjskie mają bogate smaki; najczęściej określany jako pikantny, ostry i ostry, a także połączenie podstawowych smaków, takich jak słodki, słony, kwaśny i gorzki.

Specyfika klimatyczna i glebowa powoduje, że każdy region świata ma własne, niepowtarzalne produkty żywnościowe, przyprawy i potrawy. Warto poznawać egzotyczną kuchnię. Taka kulinarna przygoda nie tylko przynosi niespodzianki dla podniebienia, ale również różnicuje naszą dietę i dostarcza cennych substancji, które nie występują w potrawach polskich.

Na smak kuchni indonezyjskiej wpływa bogata tradycja kulinarna różnorodnych regionów archipelagu oraz oddziaływanie jedzeniowych zwyczajów Chińczyków, Hindusów, Holendrów i mieszkańców Bliskiego Wschodu.

Swą wyjątkowość zawdzięcza ona ogromnemu wyborowi przypraw i świeżych owoców tropikalnych oraz dostępności darów morza  – krewetek i ryb. Dodatkową zaletą dań azjatyckich jest ich lekkostrawność i, w większości, niska kaloryczność.

Kuchnie poszczególnych regionów tego bardzo  rozległego archipelagu są zróżnicowane, jednak wspólnym ogniwem są przyprawy.

Podstawowe artykuły spożywcze, to:

  • ryż (występuje on w kilku rodzajach: biały, biały klejący się, czarny klejący się oraz czerwony)
  • kokosowe orzechy( i inne produkty palm kokosowych)
  • soja
  • banany
  • orzeszki ziemne
  • przyprawy

RYŻ (nasi)

Ryż wchodzi w skład bardzo wielu, rozmaitych potraw. Występuje w różnych odmianach. Główne to: ryż biały, brązowy i dziki.

Najpopularniejsze danie w kraju, to nasi goreng, czyli ryż smażony z dodatkiem mieszanki warzyw, kawałków kurczaka,  krewetek, z rybami, lub z czerwonym mięsem. Jeśli obok nazwy nasi goreng pojawia się określenie istimewa, („specjalne”), wówczas, należy się spodziewać dodatku sadzonego jajka.

Specjalny smak i barwę ryżowej potrawy osiąga się dzięki gotowaniu ryż z dodatkiem przypraw i sosów.

Z ryżowej mąki można zrobić kluski, które smaży się na oleju kokosowym dodając mięso, warzywa, przyprawy, czasem jajko.

Delikatny, prawie przezroczysty makaron wyprodukowany z ryżowej mąki i wody jest świetną alternatywą dla makaronu z mąki pszennej. Stosuje się go jako znakomity dodatek do zup i dań smażonych.


ORZECHY KOKOSOWE (kelapa)

Palma kokosowa zwana jest przez Azjatów „drzewem, które zaspokaja wszystkie potrzeby”, „drzewem o tysiącu zastosowań”. Rzeczywiście, wszystkie jego części znajdują zastosowanie.

Owoce, to kokosyZawierają we wnętrzu miąższ, jadalny na świeżo lub po wysuszeniu (kopra) oraz mleko (sterylne do momentu otwarcia skorupki !) – płyn zawierający cukry i sole mineralne, który jest lubianym,  orzeźwiającym napojem. Może ono także służyć do wzbogacania smaku, zagęszczania zup, marynowania mięs, jest też (obok ryżowej mąki i palmowego cukru), głównym składnikiem rozmaitych, kolorowych deserów.

Ze śmietanki orzecha kokosowego produkuje się olej kokosowy, tłuszcz najczęściej używany do smażenia. Kokosowe wiórki dodane do warzyw lub deserów – wzmacniają ich aromat i wyrazistość.

Młode listki – surowe, gotowane lub marynowane, to jarzyna zwana kapustą palmową.


SOJA

Jest to ważne źródło białka roślinnego. Z sojowego ziarna przygotowuje się ciasto – tempe, albo rodzaj kremu – tahu (na zdj.), który serwuje się w zasmażanych kostkach. Jeśli do tempe doda się smażone orzeszki ziemne, otrzyma się lubianą przekąskę lub przystawkę.

Ze sfermentowanej soi można uzyskać sos słodki (kecap manis) albo słony (kecap asin). Sosy te dodaje się do prawie wszystkich potraw, ponieważ nadają im bardzo charakterystyczny smak. Jasny sos pasuje do smażonego drobiu i cielęciny, ciemny do dań duszonych z wołowiny lub wieprzowiny.


BANANY (pisang)

Europejczycy zwykle nie wiedzą, że istnieje bardzo wielka liczba odmian bananów (w Indonezji jest ich ponad 40!). Charakteryzują się one różnym rozmiarem i przydatnością użytkową.

Owoce bananowca można piec, gotować, smażyć i oczywiście jeść na surowo. Kwiaty wykorzystuje się jako warzywo. Liście są zieloną dekoracją niemal każdego serwowanego dania. Zawija się w nie także gotowane na parze warzywa, mięso, ryby.


ORZESZKI ZIEMNE (kacang tanah)

Nazywane są także orzechami arachidowymi lub fistaszkami, a przez Chińczyków – orzeszkami długowieczności. Stanowią doskonałe źródło witaminy E, kwasu foliowego i magnezu.

Produkuje się z nich olej arachidowy, który smakiem i wartością odżywczą dorównuje oliwie z oliwek. Świeże nasiona zjada się jako warzywo, a prażone lub solone jako przekąskę.

Przygotowuje się z nich słodko-pikantny sos (z dodatkiem chili) popularny w całej Azji Południowo-Wschodniej, który jest składnikiem wielu, różnych dań (np. do gado-gado (warzyw gotowanych na parze) i sate. 

PRZYPRAWY (rempah-rempah)

Nie tylko wyżej omówione, fundamentalne składniki potraw decydują o ciekawym smaku. Tak jak w każdej kuchni, tak i w indonezyjskiej, niepowtarzalność, wyjątkowość aromatu, smaku i koloru zapewniają przyprawy, które występują na wyspach w zdumiewającej różnorodności. Można używać przypraw skompletowanych w zestawach – takie oferowane są w sklepach i restauracjach padang, jednak tradycyjnie przygotowane, z pewnością są lepsze. W jaki sposób to zrobić?

Świeże przyprawy należy rozetrzeć w moździerzu, następnie podsmażyć i w takiej formie dodawać do mięs, drobiu lub warzyw.

A jakie rośliny składają się na kolekcję najważniejszych przypraw?

Królową jest papryczka chili – czerwona, żółta, ognista, szczególnie lubiana przez Indonezyjczyków i hojnie serwowana. Częstym dodatkiem są też świeże liście laurowe, liście limonki, trawa cytrynowa, bazylia, nasiona pieprzu i kolendry, czosnek, imbir (mielony, suszony ma nieco inny smak niż surowy), cebula, kmin rzymski, cynamon, korzeń ostryżu, gałka i kwiat muszkatołowy, goździki, a wreszcie, esencjonalna krewetkowa pasta – terasi.

Doprawdy, jeśli pozna się ten bukiet zapachów i smaków, zrozumie się dlaczego o przyprawy toczono kiedyś wojny…


WARZYWA (sayuran)

Mieszkańcy Indonezji spożywają mniej mięsa niż Europejczycy. Ten fakt wiąże się z czynnikami kulturowymi i religijnymi. Znakomitą rekompensatą są warzywa występujące ogromnym bogactwie. Niektóre rosną dziko (tapioka, wodny szpinak kangkung, szpinak azjatycki bayam), inne hoduje się w przydomowych ogródkach (fasola, lotos, chlebowiec, papaja, bananowiec, dynia, pomidory, marchew).

Do przygotowania posiłków używa się warzyw gotowanych, smażonych lub konserwowanych. Dania warzywne są zwykle najtańsze. 


OWOCE (senarai buah)

Jest ich na Wyspach bardzo, bardzo wiele gatunków. Zdumiewają różnorodnością. Są przepyszne! Niektóre znamy w Europie (banan – pisang; pomelo – jeruk Bali, pomarańcza, ananas- nanas, mango – mangga (na zdj.), marakuja, arbuz, awokado), a inne są osobliwością, której smaku można zaznać tylko będąc w Indonezji.

Durian brzydko pachnie ale jego smak jest wyśmienity (trudno go opisać, kojarzy się z dojrzałą brzoskwinią oblaną karmelowym sosem), rambutan przypomina delikatną śliwkę, salak – śmietankę, a jambu (zwane wodnym jabłkiem) – soczystą i dojrzałą pomarańczę.

Będąc w Indonezji warto wręcz objadać się owocami i przy każdej okazji zamawiać owocowe soki. To kondensat witamin, soli mineralnych, aromatu i rajskiej słodyczy.


MIĘSO

Kurczaki, kaczki, wieprzowina, wołowina, ryby, owoce morza – te gatunki mięs, znane też w Europie, znajdują zastosowanie kulinarne. Jednak w niektórych rejonach możemy spotkać osobliwości… Na przykład: dania z myszy, królików, świnek morskich, jaszczurek, węży, małp, psów… 


NAPOJE 

Orzeźwiają, odżywiają, dostarczają szczególnych doznań smakowych, są przedniej, wyśmienitej jakości.

Ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne woda może być używana tylko po przegotowaniu (nawet do mycia warzyw, owoców i zębów!). Kupuje się ją butelkowaną. Nie warto zamawiać napojów z dodatkiem kostek lodu, gdyż często nie ma pewności, czy zostały one przygotowane z wody odpowiedniej jakości, natomiast koniecznie trzeba spróbować jak smakują soki owocowe, herbata i kawa, których rozmaitość gatunków jest tu ogromna.
Spośród soków owocowych największą popularnością cieszy się sok z arbuza, papai, ananasa i awokado (na zdj.). Przygotowuje się je tuż przed podaniem, z owoców najlepszej jakości.

Herbatę pije się zwykle gorącą i bardzo słodką, jednak podobnie jak kawę, można ją dostać także jako mrożoną.

Szczególnym delikatesem jest najdroższa kawa świata (1 kilogram kosztuje ok. 1000 euro!), czyli kopi luwak.

Na czym polega niezwykłość tej kawy? Dlaczego jest tak droga?Wynika to z przedziwnego i skomplikowanego procesu jej pozyskiwania.

Na czym polega niezwykłość tej kawy? Dlaczego jest tak droga? Wynika to z przedziwnego i skomplikowanego procesu jej pozyskiwania.
W konarach drzew indonezyjskiej dżungli (na wyspach Sumatra, Celebes, Jawa), żyje zwierzątko przypominające wyglądem kota lub lisa. To łaskun muzanga zwany też cywetą (na zdj.). Jego przysmakiem są najzdrowsze i najdojrzalsze owoce kawowca. Po ich przejściu przez przewód pokarmowy cywety, ziarna zostają nieco nadtrawione, podlegają lekkiej fermentacji i zanika ich gorzki smak. Napar przygotowany z ziaren znalezionych w odchodach cywety, poddanych oczyszczeniu i wyprażeniu, uzyskuje nowy, unikalny, bogaty smak i intensywny aromat. Kawa jest tak droga, ponieważ rocznie zbierane jest tylko 400-500 kg odchodów cywety.

Kopi luwak jest czasem dostępna w Polsce, można ją kupić w małych porcjach. Chociaż cena jest wysoka, to naprawdę warto spróbować tej, niemal legendarnej, mitycznej kawy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *